Berichten

Zo houd je je relatie gezond

Als ontevredenheid de kop opsteekt

In het begin van een relatie is alles nog rozengeur en maneschijn. Je wilt zoveel mogelijk samen zijn. Je bent verliefd en toont je van je beste kant. Je stuurt lieve smsjes naar elkaar, bewondert elkaar, lacht naar elkaar, je waardeert elkaar. En je laat dat elkaar ook voelen. Op allerlei manieren. Je doet alles voor elkaar, zonder gezeur. Je relativeert. Je kan veel van elkaar verdragen. Kortom, het is grote liefde.

Wanneer je al langer bij elkaar bent dan verdwijnt die roze wolk langzamerhand en kom je terug in de dagelijkse realiteit. Aandacht gaat niet meer alleen naar je partner maar moet worden verdeeld: er is je job, het huishouden, er moet voor de kinderen worden gezorgd, afspraken worden gemaakt met vrienden, er is nog de familie en er zijn de hobby’s. Er schiet niet veel tijd meer over voor je partner en dan kunnen frustraties wel eens de kop opsteken. Het gevaar ontstaat dat negativiteit je relatie binnensluipt. Want wanneer behoeften – zoals samen zijn, een goed gesprek met elkaar hebben of een attentie krijgen – niet worden ingevuld dan laten we dit gemakkelijk op een negatieve manier merken. Zo kan je dan misschien weinig verdragen van je partner. Of geef je al eens gemakkelijk commentaar op hem of haar. Moet je soms moeite doen om vriendelijk te zijn. Of werkt hij of zij je wel eens gemakkelijk op jouw zenuwen. Soms is praten op een warme, liefdevolle manier moeilijk haalbaar en ga je eerder snauwen. Of het kan ook zijn dat je minder ontvankelijk bent voor geknuffel of een vrijpartij.

Stop met mopperen en laat de liefde weer stromen

Wanneer je hierin blijft vast hangen, riskeer je om een verzuurde relatie te krijgen. Bij negativiteit ga je uit verbinding, je duwt je partner weg en de afstand wordt groter. Is dit niet wat je wil en verlang je ernaar om de liefde (opnieuw) te laten stromen, dan heb je gelukkig hiervoor zelf de sleutel in handen. Zo is het goed om je bewust te zijn van je eigen negatieve patronen zodat je weet waar je valkuilen zitten. Vervolgens heb je zelf de keuze: in het negatieve blijven of beginnen investeren in het positieve. Wil je meer liefde voelen tussen jou en je partner dan zal het belangrijk zijn om op een positieve manier met elkaar in uitwisseling te gaan. Je partner geven wat hij (zij) nodig heeft omdat je hem (haar) graag ziet. Hiertoe hoef je niet eens grootse dingen te doen. Want de warmte en liefde zit hem in de kleine dingen. Dankbaar zijn voor wie jouw partner werkelijk is en wat hij (zij) doet. Respectvol met hem (haar) omgaan. Hem (haar) ’s morgens bij het opstaan groeten. Een zoen, een knuffel, een welgemeende ‘goeiemorgen’. Met liefde voor je partner koken. Tijd nemen voor een goed gesprek. Met kleine dingen laten blijken dat je blij bent dat je partner er is, dat je ook aan je partner denkt, dat je partner meetelt. Het huis gezellig maken en samen met je partner genieten. Rekening houden met je partner als je boodschappen doet, meebrengen wat je partner lekker vindt. Attent zijn. Hem (haar) verrassen. Een leuk briefje op tafel achterlaten als je weg moet. Zijn (haar) spullen niet systematisch op zolder zetten maar ook hem of haar ruimte in jullie huis laten innemen als hij of zij dat nodig heeft voor het werk of voor zijn (haar) hobby. Jouw partner complimenteren voor wie hij (zij) is, met al zijn (haar) kwaliteiten. Hem of haar niet proberen te kneden, te veranderen. Elkaar eens vasthouden, knuffelen of eens wat meer vrijen. En belangrijk: blijf dagelijks aandacht hebben voor elkaar en doe het met heel je hart omdat je het zelf zo wilt, niet omdat het zo moet. Je zal zien dat de liefde weer zal stromen.

 

Geven en nemen tussen ouder en kind of waarom je er goed aan doet om hulp van je kind in het huishouden toe te laten

‘Mama (papa), dit is voor jou’ en je krijgt een tekening van je kind, speciaal voor jou gemaakt. Of een briefje waarop staat geschreven: ‘Je bent de liefste mama (papa) van de hele wereld’. Je smelt ter plekke. Tenminste dan toch wanneer je met je aandacht in het moment zit. En daar klemt soms wel eens het schoentje. Want maar al te vaak laten we zo’n momenten aan ons voorbij gaan zonder de boodschap echt in te nemen. Wanneer we het bijvoorbeeld te druk hebben of andere dingen aan ons hoofd, kan het wel eens gebeuren dat een tekening bij het papier belandt of ergens blijft liggen waar het argeloos werd achtergelaten. Zonder er écht naar te kijken. Zonder er écht aandacht voor te hebben. En eigenlijk is dat jammer want, ook al is dat niet je bedoeling, je laat jouw kind op die manier niet toe jou iets te geven. Want dat is wat een kind (onbewust) wil doen, mama en papa iets teruggeven voor al wat het krijgt. Het gaat over de dynamiek van geven en nemen. En hoe dat in elkaar zit, leg ik je nu even uit.

Geven en nemen in balans

Ken je dat gevoel dat wanneer iemand jou een dienst heeft bewezen waar je heel dankbaar voor bent, je graag iets voor die persoon zou willen terugdoen? Niet meer dan normaal denk je dan misschien en dat is omdat we van nature uit op zoek gaan naar een evenwicht tussen geven en nemen. Wanneer iemand ons iets geeft, dan krijgen we diep van binnen het gevoel dat we bij die persoon in de schuld staan. En omdat dit nu eenmaal een toch wat ongemakkelijk gevoel geeft, willen we dit wegwerken door iets terug te doen. Op die manier creëren we een evenwicht tussen het geven en het nemen. Alleen zo kunnen we een gezonde relatie uitbouwen met onze partner maar evengoed met een vriend(in) of collega of baas.

Soortgelijk heeft ook een kind (onbewust) de reflex om als tegenprestatie voor wat papa en mama allemaal doen iets terug te geven, alleen speelt hier het evenwicht tussen geven en nemen minder mee, omdat het nu eenmaal in de eerste plaats de ouder is die geeft aan het kind en niet omgekeerd. Zo hoort het toch te zijn: als ouder zet je een kind op de wereld, je geeft het leven door, je verzorgt, voedt op en geeft kennis door. Een kind kan dit niet in dezelfde mate teruggeven aan de ouder. Wel zal het kind, eens het zelf ouder is geworden, op zijn beurt geven aan het eigen kind. Op die manier wordt het evenwicht tussen geven en nemen alsnog over de generaties heen bereikt.

Fysiek vs emotioneel geven

Maar los van dit evenwicht wil een kind dus aan mama en papa geven en het doet dit zoals een kind dat doet. Door een mooie tekening te maken. Of iets te knutselen. Door een briefje te schrijven of te helpen bij huishoudelijke taken. De tafel dekken en afruimen, de vaatwas vullen en legen, opruimen, stofzuigen, strijken … een kind geeft in de eerste plaats op een fysiek, tastbare manier.

En dat is belangrijk om te weten. Daarom dat ik iedere ouder wil meegeven: laat zo’n moment niet zomaar passeren, heb er aandacht voor, wees dankbaar en probeer wat je van je kind krijgt ten volle in te nemen. Hang de tekening op of geef het een speciaal plaatsje. En betrek je kind bij het huishouden. Je beseft het misschien niet maar je geeft je kind een groot cadeau door het taakjes te laten doen, afgestemd op de leeftijd. Want wanneer een kind niet op een fysieke manier kan geven – bijvoorbeeld doordat je als ouder hulp van je kind in het huishouden niet toelaat en je alle taken liever zelf doet (want dan is het beter of vlugger gedaan) of doordat je het gekregene niet inneemt: je besteedt er geen aandacht aan of je hebt er kritiek op – dan zal het kind op een ‘onzichtbare’ manier geven, door de emoties van papa of mama te dragen.

Ik kan er zelf van meespreken. Zelf moest ik thuis niets doen. Meehelpen in het huishouden, veel zal het niet geweest zijn. Een luxesituatie, zo op het eerste zicht. Maar schijn bedriegt want alles heeft een keerzijde. Achteraf ben ik gaan beseffen dat daar waar ik thuis niet echt de handen uit de mouwen moest steken ik des te meer op emotioneel vlak hielp. Door te luisteren naar mijn moeder wanneer ze het nodig had om dingen van haar af te praten. Door een sterke schouder aan te bieden wanneer ze steun nodig had. Door flink en braaf te zijn en mijn moeder niet nog meer te belasten wanneer ze al genoeg aan haar hoofd had. Op die manier kon ik toch nog mijn steentje bijdragen voor al wat ik kreeg. Maar gezond was dat niet. Het is immers niet de taak van een kind om voor de ouder te zorgen. De rollen worden dan omgekeerd en een kind kan niet gewoon kind zijn. Emotioneel dragen, daar staat bovendien geen eindpunt op. En het heeft dan ook heel wat voeten in de aarde gehad om te stoppen met voor mijn ouders te dragen en te starten met te zorgen voor mezelf.

Laat je kind helpen in het huishouden

Dus één goeie raad: heb je de neiging om het huishouden zelf te beredderen en je kind hierbij met rust te laten, probeer hier dan anders mee om te gaan door je kind erbij te betrekken. Want wanneer je jouw kind laat helpen in het huishouden, dan zal je kind het onzichtbare niet hoeven te dragen. Bovendien leert je kind op die manier bij, doet het ervaring op en zet het stappen naar meer autonomie wat goed is voor zijn ontwikkeling. Dubbele winst dus, voor jou en je kind!