Berichten

Je kind als luisterend oor

Emoties uiten om te kunnen verwerken

Onlangs kwam er iemand naar mijn praktijk. Een intelligente vrouw die na 20 jaar huwelijk plots in een scheiding zit, met 2 beginnende tieners in huis. Ze heeft de breuk niet zien aankomen, dacht dat de relatie met haar partner goed zat, is voor een aantal dingen blind geweest om dan plots met de harde realiteit geconfronteerd te worden. Kortom, ze heeft heel wat te verwerken, wat gepaard gaat met veel verdriet, veel pijn, veel kwaadheid. Om zoveel emoties te kunnen verwerken is het belangrijk dat je ze kan uiten. Dat je erover kan praten. Opkroppen is voor niemand goed. Emoties moeten naar buiten kunnen komen. Het maakt deel uit van het verwerkingsproces.

Steun zoeken bij je kind

Ook deze vrouw heeft het nodig om te praten. Alleen vindt ze haar gesprekspartner (te) dicht bij haar. Haar oudste dochter is een toffe meid, een gevoelig meisje die graag anderen helpt. Moeder en dochter hebben een heel close band. Nu is een goed contact hebben met je kind natuurlijk wel positief maar het gevaar bestaat erin dat wanneer je het als ouder moeilijk hebt, het best wel verleidelijk is om je hart eens bij jouw kind te luchten. Ook deze vrouw huilt af en toe uit bij haar dochter en praat met haar over haar gevoelens en frustraties. En terwijl ze mij dit vertelt beseft ze eigenlijk zelf wel dat dit misschien toch niet zo’n goed idee is, maar ja, haar dochter kan goed luisteren en is heel zorgzaam en de vrouw in kwestie heeft ook wel veel aan haar dochter. Haar dochter verstaat haar en zegt wijze dingen. En ook al kan ik dit begrijpen en is het menselijk dat dit gebeurt, toch heb ik haar op een zachte en respectvolle manier duidelijk gemaakt dat je dit als ouder beter niet doet.

Laat een kind vooral een kind zijn

Want wat gebeurt er als je steun zoekt bij je kind? De rollen worden omgekeerd. Het kind gaat zorgen voor de ouder. Als een kind ziet dat een ouder het moeilijk heeft, dan wil het de ouder helpen. Door te troosten, door problemen te willen oplossen. Maar dit is best wel belastend voor een kind. Een kind kan hierdoor geen kind meer zijn en gaat in de zorgende rol van de ouder gaan staan. Eigen emoties worden opzij gezet en krijgen geen plek. Het eigen verwerkingsproces komt op pauze te staan.

Wil je een kind kind laten zijn, dan is het belangrijk dat je als ouder elders steun of troost of hulp zoekt. Bij familie, een vriend(in), een collega, … of iemand professioneel. Natuurlijk mag je kind wel zien dat je het moeilijk hebt en af en toe wel verdrietig bent – dan leert je kind dat gevoelens er best wel mogen zijn – maar het is belangrijk dat je jouw kind duidelijk maakt dat wanneer je het te moeilijk hebt je voldoende mensen rondom je heen hebt waar je terecht kan. Dat je, met andere woorden, de verantwoordelijkheid opneemt om voor jezelf te zorgen zodat je kind dat niet voor jou hoeft te doen. En wat meer is, als jij als ouder voor jezelf zorgt, dan zal je ook voor je kind beschikbaar kunnen zijn, wanneer die het nodig heeft.

Tenslotte nog dit: steun zoeken bij je kind kan een valkuil zijn voor gescheiden ouders, maar ook wanneer jullie nog samen zijn zou je als ouder, wanneer je niet bij je partner terecht kan, de neiging kunnen hebben om bij jouw kind je hart te luchten. Probeer je hiervan bewust te zijn en je hier zo veel mogelijk van te onthouden.

Scheiding en kinderen

Wanneer ouders gaan scheiden, dan heeft dit sowieso een grote impact op de kinderen. De bodem onder hun voeten wordt als het ware aan het wankelen gebracht. Langs de andere kant kan een scheiding voor kinderen soms ook wel een opluchting zijn, zeker wanneer er al langere tijd veel spanningen tussen de ouders aanwezig waren die meer dan wenselijk tot ruzies leidden.

Hoe dan ook brengt een scheiding voor kinderen heel wat verandering met zich mee en krijgen zij heel wat te verwerken. Het is voor een kind dan ook heel belangrijk dat je als ouder bij een scheiding het welzijn van je kind niet uit het oog verliest. Weet dat schijn kan bedriegen: een kind kan de indruk geven dat het wel oké zit met hem, ook al is dat misschien niet zo. Op die manier willen ze hun ouders die het al moeilijk hebben met zichzelf niet nog meer gaan belasten.

Wat kan je als ouder doen?

Gelukkig kan je als ouder heel wat doen om je kind in deze moeilijke periode alsnog veiligheid te geven.

Ik geef jullie alvast enkele tips mee:

  • Als het kan, vertel samen aan de kinderen dat jullie gaan scheiden. Geef de kinderen uitleg zonder in detail te treden. En geef elkaar niet de schuld. Vertel het in de taal die de kinderen begrijpen.
  • Je kan niet voorspellen hoe je kind zal reageren. Sommigen zullen direct veel vragen stellen, anderen zullen gewoon weer verder spelen. Belangrijk is dat er ruimte is om te praten. Dat jullie voor de kinderen beschikbaar blijven. Dat zij vragen kunnen stellen. Dat hun emoties er mogen zijn. Dat er naar hen geluisterd wordt.
  • Maak jullie kind duidelijk dat het geen schuld heeft aan de scheiding. Vele kinderen hebben immers de neiging om de schuld op zich te nemen.
  • Zorg ervoor dat kinderen in de omgeving een klankbord hebben voor als ze het nodig hebben. Dat kan een oma of opa zijn, of iemand van de familie of vriendenkring. Aarzel niet om professionele hulp in te roepen als je merkt dat jouw kind het echt moeilijk heeft en er niet uit geraakt.
  • De manier waarop jullie gaan scheiden, speelt voor de kinderen een grote rol bij de verwerking van de scheiding. Hoe minder ruzie er wordt gemaakt en hoe meer er met elkaar wordt overlegd, hoe beter voor de kinderen. Als ouders na de scheiding nog op een respectvolle manier met elkaar kunnen praten, dan is dat voor de kinderen een geruststelling. Wordt het daarentegen een vechtscheiding, dan zal het heel pijnlijk worden voor de kinderen.
  • Ook hoe jullie tegenover de kinderen over de andere ouder praten, hebben jullie zelf in de hand. Vermijd het om negatief over de andere ouder te praten: een kind komt hierdoor in een loyaliteitsconflict terecht want die wil papa én mama graag zien.
  • Jullie kunnen bij de regeling van de scheiding best rekening houden met de behoeften van jullie kind. Die behoeften zijn niet voor ieder kind hetzelfde en hangt ook af van de leeftijd. Ik geef ouders bij een bemiddeling hierover heel wat info mee.
  • Zorg goed voor jezelf. Ook jullie gaan een rouwproces door en moeten de scheiding verwerken. Neem daar de tijd voor en zoek steun bij anderen. Schakel als het nodig is professionele hulp in. Want als je zelf overstelpt wordt door verdriet, kwaadheid, pijn of wat dan ook, dan is het moeilijk om voor je kind helemaal beschikbaar te zijn.
  • Het is menselijk dat je in deze periode prikkelbaar loopt. Let erop dat je je frustraties niet op je kind uitwerkt. En gebruik je kind zeker niet als steun en toeverlaat.

Scheidingsbemiddeling

Wanneer jullie voor scheidingsbemiddeling komen, dan geef ik jullie heel wat info mee, zoals literatuurlijsten (boeken over de verwerking van een scheiding voor volwassenen en kinderen, over co-ouderschap), praktische tips over begeleiding van kinderen bij een scheiding, praktische tips over ouderschap na scheiding, …

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497 48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

 

Het schuldgevoel van de gescheiden ouder

Starten met mooie toekomstplannen

Als je samen aan kinderen begint, dan bouw je een toekomst op. Je gaat ervoor, samen, en jullie liefde voor elkaar vertaalt zich in het stichten van een gezin. Je oogappels. Je houdt van ze, wilt ze het beste geven en bovenal wil je dat ze gelukkig zijn. Maar dan lukt het niet meer met je partner. Er komen spanningen en conflicten. Die neem je er eerst nog graag bij, al is het voor de kinderen, die volgens jou het beste binnen een gezin opgroeien. Tot wanneer het echt niet meer gaat en er een scheiding van komt.

Schuldgevoel

Bij een scheiding zijn er heel wat ouders die zich ten opzichte van hun kinderen schuldig voelen. Want is het niet zo dat kinderen het best opgroeien in een warm en veilig nest? Maar in plaats daarvan valt het gezin uiteen en moeten de kinderen over en weer verhuizen tussen twee huizen. En dat heb jij als ouder hen dan aangedaan. Denk je. Dus probeer je het op één of andere manier weer goed te maken.

Misschien is dat iets wat je bij jezelf herkent? Dat je na de scheiding als ouder extra je best gaat doen om een goede ouder te zijn. Misschien heb je de neiging om je kinderen extra te verwennen door ze vanalles te geven? Of ga je hen meer toegeven dan je vroeger gewend was? Misschien zie je vanalles door de vingers, want ze hebben het toch al zo moeilijk met de scheiding? Of misschien ben je geneigd om je kinderen te overbeschermen, want het doet pijn om te zien dat ze zich wel eens slecht voelen. Of ben je extra behulpzaam en wil je hun problemen direct voor hen oplossen. Sta je altijd klaar voor hen, laat je alles vallen voor hen, wil je er helemaal zijn voor hen, altijd, op ieder moment.

Maar stel je eens in hun plaats. Hoe zou het voelen als jouw ouder zo hard zijn of haar best voor je doet? Zou dat geen druk geven? Of zou dat soms niet verstikkend zijn? Zou het eigenlijk dat zijn wat je wilt en wat je nodig hebt? En hoe voel jij je zelf hierbij? Vraagt dat niet veel inspanning, zo een goede of misschien wel een perfecte ouder te willen zijn? Geeft dat geen stress? Kan je zo nog genieten?

Blijf gewoon jezelf

Waar kinderen in de eerste plaats nood aan hebben is veiligheid en geborgenheid. En die kun je als (gescheiden) ouder hen geven door gepaste grenzen te stellen. Door er te zijn voor hen, als ze het nodig hebben. Maar ook door hen los te laten en hen de ruimte te geven om alles op hun eigen manier een plek te geven. Blijf dus een ouder voor je kind, ook na de scheiding, maar dan geen die heel hard zijn best gaat doen. Doe maar gewoon. Blijf gewoon jezelf, daar hebben zij maar ook jij het meeste aan.

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497/48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

Co-ouderschap: de ideale oplossing?

Kinderen die na de scheiding evenveel tijd doorbrengen bij hun moeder als bij hun vader, het klinkt als de meest ideale oplossing voor alle partijen. Maar in de praktijk blijkt het niet altijd een fluitje van een cent.

Steeds meer ouders die uit elkaar gaan, kiezen voor co-ouderschap. Dat blijkt uit een recent onderzoek van de Brusselse Liga voor Geestelijke Gezondheid, dat aantoont dat het aantal gezinnen dat kiest voor het gedeelde ouderschap in Brussel en Charleroi tussen 2004 en 2010 zowaar verdubbeld is. En hoewel deze oplossing voor veel gescheiden ouders de meest humane lijkt, kunnen heel wat addertjes onder het gras voor problemen zorgen. ‘Bij co-ouderschap is het van essentieel belang dat ouders hun eigen behoeften opzij zetten en de belangen van het kind te allen tijde voorop stellen,’ verklaart Katrien Ballinckx, erkend echtscheidingsbemiddelaar. ‘Wat werkt voor het kind is de allerbelangrijkste vraag waarop een antwoord gegeven moet worden. En het is nu eenmaal zo dat de ideale oplossing voor het kind niet altijd gemakkelijk is of strookt met de verwachtingen van de ouders. Flexibiliteit, overleg, eerlijkheid en vertrouwen tussen de beide ouders zijn belangrijke, zelfs onmisbare pijlers voor het welslagen van het gedeelde ouderschap’. Katrien wordt beroepsmatig dagelijks met talrijke echtscheidingsdossiers geconfronteerd. Wij legden haar vijf situaties voor en vroegen haar advies.

Verdriet van een moeder

Nathalie (28): ‘Mijn relatie liep ongeveer een jaar geleden op de klippen. Mijn ex en ikzelf waren het er onmiddellijk over eens dat onze zoon van twee de helft van zijn tijd bij zijn vader en de andere helft bij mij zou doorbrengen. Dat was de meest fatsoenlijke oplossing voor alle partijen, en al helemaal voor onze zoon. Desondanks maakt dit het er zeker niet gemakkelijker op. De dagen zonder mijn zoon zijn een verschrikking. Ik word omringd door fantastische vrienden en familieleden, die me tijdens de weken dat mijn zoon er niet is op allerhande manieren proberen te entertainen, maar dat kan het gemis op geen enkele manier goedmaken. Mijn zoontje zelf heeft zich probleemloos aan de nieuwe situatie aangepast, en dat is zeker een hele geruststelling, maar ik kan maar niet wennen aan dit deeltijdse ouderschap. Mijn moederhart bloedt telkens als ik mijn zoon lachend zie vertrekken aan de hand van zijn papa .’

Dit zegt onze deskundige: ‘Veel gescheiden ouders lijden onder het gemis van hun kind. Dit geldt voor zowel moeders als vaders, maar vooral moeders ervaren het loslaten van hun kind vaak als een groot probleem. De gezinssituatie van voor de scheiding speelt zeker mee in de manier waarop ze na de scheiding omgaan met de afwezigheid van hun kind. Wanneer koppels een kind in hun leven verwelkomen, richten veel vrouwen zich vooral op hun moederrol en komen de rollen die zij als partner en vrouw vervulden veeleer op de achtergrond te staan. Deze vrouwen hebben het meestal extra moeilijk met de scheiding van hun kind. Plots valt de moederrol die zij uitoefenden immers voor een stuk weg en weten ze niet hoe ze de tijd die ze zonder kind doorbrengen, moeten invullen. Ze tellen de dagen af tot de dag dat hun zoon of dochter opnieuw bij hen is en blijven ondertussen verweesd achter. Maar die herwonnen vrije tijd kunnen ze ook zien als een uitnodiging om zich meer op zichzelf toe te spitsen. Wat zijn mijn behoeftes? Wat maakt mij gelukkig? Waar beleefde ik voor het moederschap zelf veel plezier aan? Ik kan enkel gissen of dit in dit verhaal een bepalende factor is, maar het kan een plausibele verklaring zijn. Daarenboven speelt de jonge leeftijd van het zoontje mee. Kinderen hebben tot ze de leeftijd bereikt hebben om naar school te gaan vooral nood aan één zorgfiguur. Een te lange afwezigheid van de moeder komt het kind niet ten goede. De keuze voor co-ouderschap is bij zeer jonge kinderen niet aangewezen.’

Gebrek aan communicatie

Kim (32): ‘Onze scheiding ging niet bepaald over rozen. Ook nu, twee jaar later, is de relatie met mijn ex-man nog steeds behoorlijk verzuurd. Wij delen het ouderschap over onze driejarige dochter, maar dat loopt niet van een leien dakje. Vrijwel alle communicatie met mijn ex verloopt via zijn moeder. Zij pikt onze dochter op vrijdagavond op en brengt haar terug. Toen onze dochter na een val van de schommel op school haar armpje gebroken had, wist ik helemaal van niets tot het moment dat mijn dochter op vrijdagavond met een gips om bij mij thuis afgezet werd. Mijn ex vond het niet nodig dat ik hierover op de hoogte gebracht werd. Het was tenslotte in zijn week gebeurd, en wat in zijn week gebeurt, zijn mijn zaken niet. Ik was woedend. Ondertussen heb ik ermee leren leven dat mijn ex mij zoveel mogelijk uit de weg gaat, maar ik vrees voor de toekomst. We kunnen onmogelijk op deze manier blijven doorgaan.’

Dit zegt onze deskundige: ‘Zonder een vlotte communicatie tussen de ouders kan dit niet werken. De moeder haalt terecht aan dat deze situatie onleefbaar is. Overleg is absoluut noodzakelijk in het belang van het kind. In dit verhaal spelen ongetwijfeld onverwerkte persoonlijke problemen mee, die zeker adequaat aangepakt moeten worden. Desnoods door een psycholoog die de partner helpt bij het verwerkingsproces van de relatiebreuk en alle daaraan gekoppelde emoties. Als dat niet gebeurt, kan het welzijn van het kind immers in gevaar komen. Want ondanks zijn leeftijd voelt een kind zeer goed aan wat er zich in zijn omgeving afspeelt en dat laat gegarandeerd zijn sporen na. Bemiddeling kan ook een uitweg bieden uit deze uitzichtloze situatie, maar beide partijen moeten hier dan wel toe bereid zijn. Wat vaststaat is dat deze ouders opnieuw met elkaar in overleg moeten gaan, al dan niet met de hulp van een objectieve bemiddelaar.’

Financieel strijdtoneel

Bart (36): ‘Na de scheiding besliste de rechter dat mijn ex en ik het ouderschap in het algemeen belang van onze twee tienerkinderen zouden moeten delen. Dat stemde mij zeer tevreden. Mijn ex daarentegen was behoorlijk van de kaart. Haar leven zou na de scheiding dan ook helemaal omgegooid worden. Gedurende ons gehuwde leven had ze nooit veel moeten werken, maar dat zou ze nu dus wel moeten doen. Dat bevestigde ook de rechter. Het merendeel van de kosten zou weliswaar door mij gedragen worden, omdat ik het grootste inkomen had. De gezamelijke woning kreeg zij toegewezen. Momenteel leeft zij echter van een uitkering en alle rekeningen voor de kinderen komen daardoor bij mij terecht. Ik betaal alle schoolkosten, kleding, hobby’s, … . Zelfs de activiteiten die ze met hun moeder ondernemen, sponsor ik. In het begin weigerde ik dat, maar dan zag ik mijn kinderen in lelijke kringloopspullen rondlopen. Ze zette de kinderen ook tegen mij op. Ze vertelde hen dat het allemaal mijn schuld was dat ze niet meer konden paardrijden, dat ik hen niet meer graag genoeg zag, dat ik er zomaar vandoor gegaan was. Daarom geef ik nu toe aan haar grillen. Wanneer ik een rekening voorgeschoteld krijg, betaal ik die zonder morren.’

Dit zegt onze deskundige: ‘De financiële verantwoordelijkheden van de ouders worden in het vonnis van de rechtbank tegenwoordig zeer strikt vastgelegd. Hoeveel elk van de ouders moet bijdragen in de kosten van hun kind en hoeveel onderhoudsgeld er uiteindelijk door de ene ouder aan de andere betaald moet worden, hangt af van een aantal factoren: de algemene kosten voor een kind, de inkomens van de ouders, de verblijfsregeling en de manier waarop de kosten worden beheerd. Financiële struikelblokken tussen gescheiden ouders worden dankzij dit transparant uitgewerkte alimentatiebeleid voorkomen. Wanneer ouders een beroep doen op echtscheidingsbemiddeling kunnen zij voor de berekening van het onderhoudsgeld van hetzelfde referentiekader gebruikmaken. Er bestaan hiervoor objectieve onderhoudscalculators – de ene al wat meer up to date dan de andere – waarbij alle financiële details geregistreerd worden. Maar de ouders zijn ook vrij om een andere regeling op maat uit te werken. Wat werkt voor beide ouders? Wat vinden zij zelf acceptabel? Maar uiteraard moet iedere partner zijn bijdrage leveren. Uit deze beknopte getuigenis valt moeilijk af te leiden wie verantwoordelijk is voor welk aandeel van de uitgaven, of er iemand in gebreke blijft en of alles correct verloopt. Om een accurate situatieschets te maken, is inzage in het vonnis nodig. Niettemin mogen financiële perikels niet gebruikt worden om kinderen tegen een ouder op te zetten, wat hier het geval blijkt te zijn. Wanneer een ouder zwartgemaakt wordt door de andere ouder, voelt het kind zich rechtstreeks aangesproken. Dit kan een zware impact hebben op de eigenwaarde en verdere sociale ontwikkeling van het kind.’

Op vraag van het kind

Sofie (38): ‘Onze zoon was maar een paar maanden oud toen mijn ex en ik onze relatie zo’n dertien jaar geleden voor bekeken hielden. Hij werkte toen voor een internationaal bedrijf en moest vaak naar het buitenland. We beslisten daarom dat ik voor onze zoon zou zorgen. We spraken af dat hij om de twee weken een weekend bij zijn vader zou doorbrengen, maar we wilden die regeling wel flexibel invullen gezien de regelmatige zakentrips van mijn ex. Ik leerde snel na de scheiding een nieuwe vriend kennen, die na enkele maanden bij ons introk. Mijn nieuwe vriend had zelf geen kinderen, dus dat was voor alle partijen wel even wennen. Mijn ex is ondertussen zelf al een aantal jaren hertrouwd en heeft zijn beroepsleven volledig omgegooid, zodat hij elke avond thuis kan zijn. Sinds kort zijn we op vraag van onze zoon dan ook gestart met een regeling waarbij hij week om week bij een van ons verblijft. Hij geniet enorm van de tijd die hij bij zijn vader doorbrengt, en mijn vriend en ik zijn blij met de tijd die we alleen als koppel kunnen spenderen.’

Dit zegt onze deskundige: ‘Een kind loslaten is moeilijk voor een moeder, maar deze moeder lijkt daar op een constructieve manier mee om te gaan. Beide gezinnen hebben het beste voor met het kind. Ze zijn bereid zichzelf opzij te zetten en zich flexibel aan de noden van het kind aan te passen. Die ingesteldheid vergemakkelijkt de omgang met de nieuwe gezinssituatie voor alle partijen. De vraag van de zoon om meer tijd bij zijn vader te kunnen doorbrengen, hangt hier ongetwijfeld nauw samen met zijn leeftijd. In feite hebben kinderen tot hun twaalfde levensjaar vooral nood aan hun moeder. Daarna wordt de vaderfiguur belangrijker, omdat die hen helpt hun plaats in het leven te vinden. In situaties met co-ouderschap, waarbij het kind vraagt om niet meer bij een van de ouders te gaan, is het raadzaam om uit te zoeken waarom dat zo is. Kinderen mogen dan wel zeer loyaal zijn ten opzichte van beide ouders, wanneer ze merken dat hun afwezigheid het leven van een van de ouders grondig verstoort, zullen ze onbewust kiezen voor de ouder die hen het meest nodig heeft. En dan heeft de vraag om altijd bij mama te verblijven helemaal niets te maken met hoe het kind zich voelt bij zijn ouders, maar weerspiegelt het onbewust de emoties van een van de ouders.’

Onverklaarbare afwezigheid

Jessie (40): ‘Na de scheiding hebben we een tijdje het ouderschap van onze toen zevenjarige dochter gedeeld. Mijn ex leerde snel een nieuwe vrouw kennen die zelf drie kindjes heeft. Hij verhuisde na een jaar naar de woonplaats van zijn nieuwe vriendin, zo’n veertig kilometer verderop. En dat maakte onze situatie een stuk moeilijker. Onze dochter liep school in onze oude woonplaats, waardoor mijn ex zowel ’s morgens als ’s avonds tachtig kilometer op en af moest reizen. Na een tijdje werd hij dit beu en bleef onze dochter ook in de weken dat ze in principe bij mijn ex verbleef steeds vaker bij mij of zijn moeder – die bij in de buurt woont – logeren. Wij beslisten toen samen om het gedeelde ouderschap stop te zetten en spraken af dat onze dochter om de twee weken een weekend bij hem zou doorbrengen. Voor mijn dochter was dit niet echt gemakkelijk te aanvaarden. Zij was een echt vaderskindje en ze genoot ervan om met haar nieuwe broertjes en zusje te spelen bij papa. Het ging opnieuw een tijdje goed, maar na verloop van tijd kwamen er steeds vaker excuses. Ondertussen heeft mijn dochter haar vader al meer dan een jaar en drie maanden niet meer gezien. De exacte reden ken ik niet, maar hij lijkt zo in zijn nieuwe gezinsleven op te gaan dat onze dochter niet meer meetelt. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee dat onze dochter de dupe van het hele verhaal is. Hoe leg je een kind van negen immers uit dat haar vader geen tijd meer voor haar wil of kan vrijmaken?’

Dit zegt onze deskundige: ‘Beide ouders hebben in het begin bewuste keuzes gemaakt om het leven van hun dochter op een comfortabele manier in te richten. Toen na de verhuis bleek dat de weekregeling niet werkte, hebben ze een concrete oplossing uitgedokterd die wel voor alle partijen werkbaar zou zijn. Ouders moeten zich immers te allen tijde bewust zijn van de praktische haalbaarheid van een bepaalde situatie. Te ver van de school van het kind of de andere ouder wonen, is bijna nooit haalbaar. Het was een wijze beslissing van de ouders om zich te beraden over andere opties. De huidige wetgeving voorziet heel wat mogelijke verblijfsregelingen, waardoor echt op maat van de gezinnen gewerkt kan worden: één weekend op de twee, één weekend op de twee en een midweekbezoek, week om week, één weekeinde op de twee en elke week twee vaste dagen … . Ondanks de inspanningen van de ouders is in dit geval toch iets fout gelopen. Een geëscaleerd conflict of onuitgesproken ergernissen, daar kunnen we enkel naar gissen omdat wij het standpunt van de vader niet kennen. Aangezien de permanente scheiding van haar vader hier zwaar op het meisje weegt, is het raadzaam om – eventueel via een bemiddelingsgesprek waaraan indien gewenst ook de dochter deelneemt – toch op zoek te gaan naar de reden van de afwezigheid van de vader.’

(Goed Gevoel, mei 2014 – Goed Gevoel Kids, maart 2016)

Spullen vergeten

Co-ouderschap houdt in dat kinderen hun spullen voor school, hun sportgerief en andere persoonlijke spullen steeds heen en weer moeten meenemen. Het overkomt dan ook iedereen wel eens dat iets bij de andere ouder is blijven liggen, dat zoon- of dochterlief dringend nodig heeft. Dat kan je als vervelend ervaren maar het wordt echt wel lastig als dat vergeten frequent voorkomt.

Hoe voorkomen?

In de getuigenis hieronder vind je een heel bruikbare tip, dat effectief werkt tegen het vergeten van spullen:

“We hebben afgesproken dat als de kinderen iets bij mij laten liggen en ze dat bij hun vader thuis nodig mochten hebben, dat het dan mijn verantwoordelijkheid is om het naar ze toe te brengen. Datzelfde geldt voor hem. Als ze iets bij hun vader thuis laten liggen en ze willen het hebben als ze bij mij zijn, dan moet hij het komen brengen. Deze regeling heeft tot gevolg gehad dat er aanmerkelijk weinig dingen meer per ongeluk bij de één of de ander blijven liggen. Voordat de kinderen bij mij weggaan, loop ik heel zorgvuldig met ze na of ze alles hebben wat ze de komende twee weken bij hun vader nodig hebben. Want ik heb er geen zin in om steeds een eind te moeten rijden om ze een boek of een paar gympjes achterna te brengen.” (uit Co-ouderschap. Een gids voor ouders die na de scheiding hun kind samen willen blijven opvoeden van Miriam Galper).

Kinderen willen mama én papa, allebei

“Jouw papa is wéér eens te laat. Typisch! Zie je wel dat hij niet deugt!” Liselot hoort haar mama razen en vlucht naar haar kamer. Ze vindt het vreselijk als mama zo over papa praat. Telkens weer is het een steek door haar hart, want hoeveel papa ook tegen mama heeft geschreeuwd, het is en blijft haar papa. Liselot zit te mokken op haar kamer. Ze heeft het gevoel dat ze moet kiezen tussen haar mama en papa.” (Uit de Gezinsbond van 22 juni 2012).

Loyaliteitsconflicten bij een scheiding

Het gebeurt bij een scheiding vlugger dan je beseft: persoonlijke negatieve gevoelens, die je hebt naar je ex toe en die via de kinderen worden geventileerd. Het is voor jou misschien een ontlading, maar voor jouw kind is het best wel een grote belasting.

In aanwezigheid van je kinderen jouw ex zwart maken of kwaad spreken over hem of haar, jouw ex de schuld geven van al jouw miserie, het leidt er allemaal toe dat jouw kind in een loyaliteitsconflict terecht komt. Een kind voelt zich verbonden met de beide ouders, het is  immers voor de helft zijn papa en voor de helft zijn mama, het is loyaal naar allebei, het houdt van beide ouders. Wanneer de ene ouder de andere afkraakt, dan raakt dat een kind in zijn hart, juist omdat het met de beide ouders verbonden is. Het kind kan ook het gevoel krijgen dat het tussen zijn ouders moet kiezen. Want als het de ene ouder graag ziet, kwetst het daardoor misschien de andere ouder. Het kind krijgt het gevoel dat het zich niet goed mag voelen bij de andere ouder en wanneer hij het dan toch doet, voelt het kind zich hier dan schuldig over. Op den duur krijgt een kind het gevoel dat het nergens helemaal zichzelf kan en mag zijn. Heel lastig is dat. Vaak leidt zo’n situatie dan ook tot gedragsproblemen en het onvermogen om zelf, eens het volwassen is, een harmonieuze relatie uit te bouwen.

Je kind houdt van jullie allebei

Wil je dat je kind zich zo goed mogelijk kan ontplooien tot een gelukkig en zelfverzekerd iemand? Probeer je er dan bewust van te zijn dat het bij een scheiding belangrijk is dat je jouw kind de toestemming geeft om bij de andere ouder te gaan, om de andere ouder graag te zien.

Hoe je dat doet?

  • door geen kwaad te spreken over de andere ouder
  • door te stoppen met ruzie maken
  • door contact van je kind met de andere ouder toe te laten
  • door jouw kind toe te laten een leuke tijd bij de andere ouder te hebben en het zich vrij te laten voelen om over zijn leuke tijd bij mama of papa te vertellen. Probeer echter je kind niet uit te horen of niet onmiddellijk een standpunt in te nemen als jou iets niet aanstaat.
  • door jouw ex in zijn of haar ouderrol te respecteren en te eren

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497/48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

Is scheiden traumatisch voor de kinderen?

Jij en je partner zien een toekomst samen niet meer zitten en willen uiteengaan. Maar wat met de kinderen? Kan je hen dat eigenlijk wel aandoen? Zal hun wereld niet instorten als papa en mama uiteengaan? Zouden jullie in het belang van de kinderen dan toch niet beter samenblijven? Allemaal vragen die spontaan naar boven komen bij de gedachte aan een scheiding en die je hard kunnen doen twijfelen.

 

Impact van een scheiding op kinderen

Dat kinderen het best opgroeien binnen het gezin, bij papa en mama samen, spreekt voor zich. Op voorwaarde dan wel dat ze thuis in een warm en veilig nest terechtkomen en er tussen de ouders een liefdevolle band bestaat. Zijn er daarentegen veel spanningen in huis, met ruzies die blijven aanslepen, dan zal een kind daar onder lijden. Zo’n situatie voelt voor een kind allesbehalve veilig aan. Een scheiding kan dan wel degelijk wat soelaas brengen.

Belangrijk is echter wel dat je weet dat een scheiding altijd een rouwproces met zich meebrengt, ook bij kinderen, doch dat dit gegeven op zich voor een kind niet noodzakelijk traumatisch hoeft te zijn. Veel hangt af van de manier waarop ouders uit elkaar gaan. Gebeurt dit op een constructieve manier, in overleg en zonder gevecht, dan zal een kind er duidelijk minder geschonden uitkomen dan wanneer een scheiding in een vechtscheiding uitmondt.

De boodschap naar ouders toe is dan ook dat jullie de impact van de scheiding op jullie kind(eren) voor het grootste deel zelf in handen hebben. Willen jullie het beste voor jullie kind, probeer dan op een respectvolle manier uit elkaar te gaan en in overleg afspraken te maken. Kiezen voor scheidingsbemiddeling is zeker en vast een stap in de goede richting.

 

Enkele tips voor het begeleiden van jullie kind bij scheiding

  1. Vertel het samen aan jullie kind
  2. Blijf luisteren naar je kind
  3. Je kind heeft nood aan structuur en duidelijheid
  4. Je kind houdt van beide ouders: geef het de toestemming om de andere ouder graag te zien
  5. Praat niet via je kind met de andere ouder
  6. Blijf een ouder voor je kind
  7. Zorg goed voor jezelf, zodat je beschikbaar blijft voor je kind
  8. Werk je frustraties niet uit op je kind
  9. Blijf op een positieve manier met de andere ouder communiceren

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497 48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

 

Gerelateerde artikelen

Voorwaarden voor een succesvol co-ouderschap

Evolutie van de klassieke verblijfsregeling naar verblijfsco-ouderschap

Vroeger had je de klassieke verblijfsregeling als standaard: de kinderen werden aan de moeder toegewezen en mochten één weekend om de veertien dagen en de helft van de vakanties bij de vader. Van deze regeling werd slechts afzonderlijk afgeweken.

Sedert de bilocatiewet van 18 juli 2006 – waarbij de rechter op vraag van minstens één van de ouders de mogelijkheid van verblijfsco-ouderschap (evenveel tijd bij de moeder en de vader) moet onderzoeken, doch kan weigeren wanneer het volgens hem of haar niet de meest passende oplossing is – is de tendens dat er meer en meer verblijfsco-ouderschap of bilocatie wordt toegepast. Ook bij de echtscheidingen door onderlinge toestemming.

De achterliggende reden hiervoor is dat de vader, evenzeer als de moeder, bij de opvoeding van hun kinderen betrokken wilt zijn, wat op zich uiteraard heel positief is. Bij een verblijfsco-ouderschap kunnen de kinderen bovendien een band met hun moeder én vader opbouwen, wat bij een klassieke verblijfsregeling minder evident is.

 

Maar is co-ouderschap voor de kinderen ook altijd de beste oplossing?

Niet alle co-ouders zijn achteraf gezien helemaal tevreden over verblijfsco-ouderschap. Ze denken dan vooral aan het over en weer verhuis van de kinderen met hun koffers, met het risico dat de kinderen zich nergens thuis voelen. Een klassieke verblijfsregeling zou voor meer stabiliteit zorgen.

Zelf wijs ik in mijn bemiddelingen de ouders erop dat verblijfsco-ouderschap niet alleen over tijdsverdeling gaat, maar dat co-ouderschap ook een ingesteldheid is. Het gaat over samen de kinderen opvoeden, samen verantwoordelijk zijn, samen overleggen. Verblijfsco-ouderschap is niet voor iedereen weggelegd. Als je hiervoor kiest, dan moet je hiervoor bepaalde inspanningen doen.

 

Voorwaarden voor een succesvol co-ouderschap

Om co-ouderschap te doen slagen, zijn er een aantal vereisten:

1. De ouders moeten met elkaar kunnen communiceren en overleggen. Soms heeft het tijd nodig om in goed overleg te kunnen gaan. In het begin kan overleg moeilijk zijn omwille van de emoties.

2. Je moet vertrouwen hebben in elkaar: vertrouwen dat de andere ouder goed voor de kinderen zorgt, het geld voor de kinderen effectief aan de kinderen besteedt, enz.

3. Respect hebben voor elkaar als vader en moeder van jullie kinderen. Dat de andere ouder het anders doet dan jij is niet noodzakelijk slechter of beter. Het is gewoon anders en kan zelfs voor jullie kind verrijkend zijn.

4. Het hebben van een zekere rijpheid: je eigen ego en negatieve gevoelens tegenover jouw ex opzij kunnen zetten en het belang van jullie kind kunnen vooropstellen.

5. Co-ouderschap moet ook praktisch haalbaar zijn: als één ouder op grote afstand van de school gaat wonen, is een lange autotocht in de week naar en van de school gewoon niet praktisch. En ook wanneer je bijvoorbeeld wegens jouw job weinig tijd in de week kan vrijmaken voor jouw kinderen, is co-ouderschap niet de ideale regeling. Wees hierin eerlijk met jezelf.

6. Rekening houden met de kinderen: de kinderen zelf  moeten zich ook goed voelen bij een regeling van bilocatie en de regeling aankunnen. Je kan experimenteren in de verdeling van de tijd: week/week, wissel om de drie dagen, of nog anders. Kleine kinderen die nog niet naar school gaan hebben dan weer nood aan één zorgfiguur en tieners bouwen hun eigen sociale leven op en afhankelijk hiervan zullen ook zij hun voorkeur in de verblijfsregeling hebben.

 

Slagen jullie hierin dan zullen de kinderen zeker bij een verblijfsco-ouderschap gebaat zijn, dit ondanks het over en weer verhuis. Uit getuigenissen van kinderen blijkt dat zij zich zowel bij moeder als bij vader kunnen thuisvoelen.