Berichten

Onhandelbare kinderen

Vorige week was er het nieuws dat het CLB vorig schooljaar in vergelijking met vier jaar eerder dubbel zoveel aanvragen kreeg om onhandelbare lagere schoolkinderen te begeleiden. Concreet trokken basisscholen 109 keer naar het CLB met de vraag om een leerling tijdelijk of definitief te schorsen (bron: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.2634135).

Ook in de klas van één van mijn kinderen is in de loop van dit schooljaar zo’n ‘onhandelbaar’ kind van school vertrokken, waarbij het kind weliswaar niet officieel werd geschorst doch de ouders zelf beslisten dat het voor iedereen het beste was om hun kind van school te halen. Niettegenstaande er van de school uit best wel inspanningen worden geleverd om kinderen een welkom gevoel te geven, kon er jammer genoeg voor dit kind geen gepast antwoord worden gevonden. Vooral pijnlijk voor het kind zelf, wiens zelfbeeld nog maar eens een deuk zal hebben gekregen.

Het is niet de fout van het kind

Nu kan je misschien denken dat dit kind het vooral aan zichzelf te danken heeft en het zelf door zijn gedrag voor problemen heeft gezorgd maar dat vind ik nogal kort door de bocht. Maar al te vaak hebben we als volwassenen direct een oordeel klaar over kinderen die zogenoemd onhandelbaar zijn of agressief of respectloos. Als volwassenen kinderen gaan afkeuren en veroordelen, dan raakt mij dit diep. Mijn hele wezen komt dan in opstand, dit om de simpele reden dat het niet allemaal zo zwart wit is. Als kinderen het moeilijk hebben met zichzelf en zich lastig of agressief gedragen is dat niet gewoon hun fout. Er is ALTIJD wel een reden waarom een kind zich op een bepaalde manier gedraagt. En ook al is het gedrag op zich niet altijd goed te keuren, toch moeten we vooral voor ogen houden dat het kind ons, volwassenen, iets wil zeggen. Er zit een boodschap achter het gedrag. Een boodschap die we als volwassenen spijtig genoeg niet altijd zien of begrijpen. Achter het moeilijke gedrag van een kind zit vaak een nood verscholen, die niet ingevuld geraakt. Met als gevolg dat het kind met kwaadheid, verdriet, pijn of angst raakt vervuld. Kwaadheid omdat het niet gezien wordt. Verdriet omdat het zich niet begrepen voelt. Pijn omdat het zich niet aanvaard voelt voor wie het is. Omdat het zonder meer een stempel krijgt opgedrukt als zijnde moeilijk of lastig of druk of raar of overgevoelig. Frustraties omdat het niet de nodige aandacht krijgt. Of omdat het wordt afgebroken. Omdat er in alle drukte geen tijd voor hem (haar) wordt gemaakt. Of omdat het zich niet goed genoeg voelt, zelfs mislukt wanneer het niet aan de (te hoge) verwachtingen van de ouders kan voldoen. Omdat het geen neen kan aanvaarden want thuis krijgt het alles wat het wil. Omdat het geen eigen mening mag hebben … En die kwaadheid, dat verdriet, die pijn of angst manifesteert zich dan in ‘onhandelbaar’ of moeilijk of agressief gedrag.

Kinderen die het moeilijk hebben, het is een thema waar ik heel gevoelig voor ben. Wellicht omdat ik zelf als kind aan den lijve ondervonden heb hoe het voelt wanneer je noden niet worden ingevuld. En geloof mij, je hoeft echt niet in extreme situaties op te groeien om schade op te lopen. Zo kan je vanuit de beste intenties door je ouders (of leerkrachten) zijn opgevoed en toch beschadigd geraken. Zo kunnen ook kleine dingen een grote impact hebben en ervoor zorgen dat kinderen niet altijd even goed in hun vel zitten. En dat laatste is niet altijd zichtbaar. Want naast de ‘onhandelbare’ kinderen zijn er ook nog de kinderen waar op het eerste zicht niets op aan te merken is. Zelf was is destijds een braaf, voorbeeldig meisje, die flink haar best deed en goede resultaten haalde op school. Van probleemgedrag of moeilijk gedrag was geen sprake. Aan de buitenkant was dus alles in orde maar van binnen voelde ik me heel onzeker en angstig. Ik overleefde in plaats van te leven en had totaal geen voeling met wie ik nu eigenlijk was en wat ik wilde. Ik heb heel wat oplapwerk nodig gehad om mezelf terug te vinden en mijn eigenwaarde terug op te krikken. En ook in mijn praktijk zie ik veel mensen die op een of ander vlak vastzitten en ergens wel schade hebben opgelopen doordat ze als kind niet altijd kregen wat ze nodig hadden.

Een pleidooi voor meer bewustwording

Laat mij echter wel duidelijk zijn: het allerlaatste wat ik wil is ouders een schuldgevoel aanpraten of hen bekritiseren. Maar laat ons aan de andere kant ook niet onze verantwoordelijkheid van ons afschuiven. Want wanneer we voor onze kinderen niet de nodige tijd nemen, niet voldoende betrokken zijn, niet de moeite nemen om echt te luisteren, wanneer we te weinig of teveel grenzen stellen, hen teveel verwennen en in alles toegeven, hen overladen met cadeaus om het gebrek aan echte aandacht te compenseren … dan is dit niet zonder gevolg. Laat ons dan ook niet het kind met de vinger wijzen wanneer het moeilijk doet maar laat ons verder kijken en aandacht hebben voor de achterliggende boodschap. Laten we ons meer bewust worden van wat onze kinderen echt nodig hebben. Meer bewust worden van ons eigen handelen en de impact ervan op onze kinderen. Bewust worden van de manier waarop we met kleine inspanningen een groot verschil kunnen maken. Laat ons af en toe stilstaan en de tijd nemen voor reflectie. We hebben allemaal onze bagage, bij de één wat meer gevuld dan bij de ander. We maken allemaal wel eens fouten, ook ik, en dat is oké. Niemand is perfect. Dat hoeft ook niet. Maar belangrijk is wel dat we naar onszelf durven te kijken, op een eerlijke manier, en dat we onszelf bijsturen wanneer ons kind het nodig heeft. Het is een oproep om in verbinding te gaan, met onszelf en met ons kind. En soms zien we het gewoon niet omdat we er zelf middenin zitten en dan kan een deskundige blik van buitenaf ons verder vooruit helpen.

Kinderen die moeilijk doen hebben geen nood aan oordeel of afwijzing. Wel aan warmte, liefde, positieve aandacht. Zie hun kwaliteiten, luister naar hen en kijk naar hen. Maak tijd voor hen, investeer in hen en zorg dat je als ouder betrokken bent. Dat is wat ieder kind nodig heeft. Alleen zo krijg je gelukkige en veerkrachtige kinderen.

Ochtendstress

De wekker loopt af. Voor velen het startsein voor de dagelijkse ochtendrush. Vaak is het een strijd tegen de klok. Kinderen die op tijd klaar moeten zijn: gewassen, gekleed, ontbeten, haren gekamd, boekentas klaar, alles mee voor school. Tussendoor moeten er boterhammen worden gesmeerd, moet je jezelf nog klaarmaken en wordt het weer een sprint om op tijd op school en het werk te geraken. Je hoort jezelf tegen de kinderen als een mantra herhalen: ‘Doe eens voort. Treuzel niet zo. Ben je nu nog niet klaar? Kan het niet wat vlugger?’ Nog voor de dag goed en wel is begonnen, moet iedereen al bekomen van de stress.

Aanpakken, die ochtendstress!

Herkenbaar? Gelukkig is de ene dag de andere niet maar wanneer ochtendstress in je huis een vast ritueel zou zijn, dan is het misschien wel het moment om hierin verandering te brengen. Want waarom elke ochtend zo lopen stressen terwijl dat nergens goed voor is? Stress is niet goed voor je gezondheid. Stress maakt je moe. Stress ontneemt je eetlust waardoor je minder goed gaat ontbijten. Stress zorgt ervoor dat alles minder vlot verloopt. Stress creëert een gespannen sfeer in huis. Het werkt op je gemoed. Het maakt je prikkelbaar. Je gaat vlugger snauwen tegen je kind, maakt je vlugger boos.

Dus waarom niet kiezen voor een andere aanpak? Hoe leuk zou het niet zijn om de dag op een ontspannen manier te kunnen starten. Met voldoende tijd om je zonder teveel stress klaar te maken, voldoende tijd om fatsoenlijk te eten, voldoende tijd om ook nog eens echte aandacht voor elkaar te hebben. Je doet er je kind een groot plezier mee want ook voor een kind is het erg belangrijk om met een ontspannen hoofd de schooldag te kunnen aanvatten.

Tips voor een stressvrije ochtend

Met deze tips kan je al heel wat stressfactoren wegnemen:

  1. Voorbereidingen daags voordien

Je kan de avond voordien reeds de tafel dekken, boekentassen klaarzetten, eventuele brieven van school lezen en papieren invullen, de kleren van je kinderen klaarleggen (als ze groot genoeg zijn, kunnen ze dat natuurlijk zelf). Zo voorkom je dat je ’s morgens vroeg op het laatste moment nog iets moet beginnen zoeken of invullen of strijken. Je was en strijk bijhouden kan dan weer helpen om een voorraad propere kleren te hebben en discussies over de lievelingsbroek die nog steeds niet is gewassen te voorkomen. En ja, wees gerust, zo’n situatie overkomt iedereen wel eens. En ook dat is best oké.

  1. Op tijd gaan slapen

Als iedereen (ouder én kind) voldoende geslapen heeft, gebeurt het opstaan des te gemakkelijker. Je bent fris en monter en alles loopt zoveel vlotter, terwijl als je moe bent, alles trager gaat. Een moe kind is bovendien niet altijd even meegaand.

  1. Op tijd opstaan

Als je weet hoeveel tijd je ’s morgens nodig hebt om zonder gestress alles rond te krijgen, probeer er dan voor te zorgen dat je deze tijd neemt. Het is een kwestie van op tijd de wekker te zetten en consequent op te staan.

  1. Zelf rustig blijven

Onder tijdsdruk staan, de ene kan er beter tegen dan de ander. Probeer zelf rustig te blijven wanneer niet alles loopt zoals je zou willen. Want wanneer jij gestrest en gefrustreerd reageert, dan stressen kinderen gewoon mee. Wordt het te spannend, adem dan eens diep in en uit en laat alle spanning los.

  1. Vaste structuur

Een vaste structuur kan helpen om alles vlot te laten lopen. Eerst wassen, dan kleden, dan ontbijten, boterhammendoos in de boekentas, alsook het tien- en vieruurtje, haren kammen, in een staart, vlecht of dot, tanden poetsen. Een vaste structuur geeft kinderen een houvast en helpt hen om te doen wat ze moeten doen.

  1. Samen ontbijten

Samen aan tafel zitten (maar dan wel zonder tv, zonder tablet en zonder smartphone) nodigt uit om fatsoenlijk te eten. Heel belangrijk want een hongerig kind kan nu eenmaal niet leren. Probeer daarbij te zorgen voor een voedzaam en gezond ontbijt. Ook voor jezelf. Als je samen aan tafel zit, doet iedereen ook voort en ben je bovendien met elkaar bezig: je babbelt met elkaar, maakt een grapje tussendoor, zingt samen mee met een liedje op de radio, … Het is gewoon leuk om ’s morgens dat moment samen te hebben. En de aangename sfeer zorgt er tegelijkertijd voor dat alles zoveel vlotter verloopt.

  1. Het hoeft niet perfect te zijn

Verwacht niet dat alles 100% perfect loopt want dat is toch onmogelijk. En er zijn nu eenmaal vlotte dagen en minder vlotte dagen. Probeer gerust de lat wat lager te leggen en te genieten.

Hoe creëer je een warm nest?

Een haardvuur, het hele gezin gezellig onder een dekentje in de zetel, eentje die een scheet laat waarna iedereen in de lach schiet. Ziedaar de stereotiepe invulling van een warm nest. Maar hoe maak je er eentje voor jouw gezin – ook al heb je geen openhaard of een zetel waar jullie allemaal samen in passen?

Relatietherapeute en oudercoach Katrien Ballinckx schreef een boek met als toepasselijke titel Het Nest. ‘Je huis is meer dan een hoop bakstenen’, zegt ze. ‘Het is de basis van waaruit je kinderen uitvliegen, het startpunt van hun ontplooiing tot veerkrachtige volwassenen. Om dat optimaal te kunnen doen hebben ze een warm en veilig nest nodig.’ Maar welke elementen transformeren die hoop bakstenen nu precies in een gezellige thuis? ‘Denk aan het moment dat je thuiskomt’, aldus Ballinckx. ‘Wat ervaar je net voor je de deur opent? Kijk je uit naar het moment van rust of zie je op tegen de chaos die je binnen wacht? Verheug je je op een lekker avondmaal en de verhalen van de kinderen of denk je vooral aan alles wat er die avond nog moet gebeuren? Hoe je je voelt zegt veel over jouw nest en wat jij daaronder begrijpt. Want de ene houdt van een kraaknette hal, terwijl de andere zich thuis voelt in een rommelige entree. Sommige mensen worden gelukkig van een huis dat tot in de puntjes af is, terwijl anderen imperfectie perfect vinden. Het belangrijkste van een nest is dat elk gezinslid – jij, je partner, jullie kinderen – zich er welkom voelen, dat ieder van jullie het gevoel heeft dat er rekening wordt gehouden met hem of haar. Heeft iedereen voldoende ruimte voor zichzelf? Is er een plek waar jullie met z’n allen comfortabel samen kunnen zijn? Is het er warm? Ruikt het er lekker? Het kan banaal lijken maar het zijn die details die een huis vaak huiselijk maken. Toch is een nest zoveel meer dan de fysieke elementen. Het zijn de relaties tussen jou en je partner, tussen jullie en de kinderen en tussen de kinderen onderling die de sfeer in huis bepalen en iedereen stimuleert om de beste versie van zichzelf te zijn of te worden. Katrien Ballinckx leidt je in zes vragen naar een nest dat jou en je familie perfect past.

Mogen je kinderen zichzelf zijn?

Over verwelkomen

Kinderen zijn vaak heel geïnteresseerd in de periode voor en van hun geboorte. ‘Waren jullie blij toen ik geboren werd?’ en ‘Waar ben ik verwekt?’ Ze zoeken naar sporen van het feit dat ze gewenst en welkom waren. Welkom heten begint dus al bij het moment van de verwekking, en zelfs daarvoor. Maar het is iets waar je elke dag aan werkt. Door op een liefdevolle manier voor je kind te zorgen toon je dat het de moeite waard is. Daarvoor is het ontzettend belangrijk om je kind graag te zien zoals het is, inclusief alle emoties en vragen die het heeft. We hebben vaak weinig tijd om op eindeloze waaromvragen te antwoorden en soms gaat het om dingen die we zelf gênant of pijnlijk vinden. ‘Waarom zijn Sara en Freek uit elkaar?’ ‘Wat is er gebeurd met het kindje in jouw buik?’ ‘Hoe was jouw eerste keer?’ Praten is nodig om gevoelens een plek te leren geven, en dat kan enkel als je als ouder echt luistert en begrip toont voor de vragen en emoties van je kind. Heb je het lastig met een bepaald onderwerp, neem dan toch de moeite om een eerlijk antwoord te formuleren op maat van je kind. Want zelfs al kunnen ze het nog niet verwoorden, kinderen voelen heel goed aan als er iets aan de hand is.

Advies van de oudercoach:

Zelfs al was een kind ‘een ongelukje’ of zelfs al was je niet bij de geboorte – omdat je een plusouder bent bijvoorbeeld – kan je je kind elke dag opnieuw verwelkomen in het nest. Door een lekker hapje te voorzien als het thuiskomt van school, door het eens extra te verwennen als het ziek is of door het ’s avonds voor het slapengaan lekker in te duffelen. Een warme goeiemorgen kan wonderen doen, net als schone lakens op het bed of een tekening ophangen die je kind speciaal voor jou heeft gemaakt. Start eens een onverwachte pannenkoekenbak, geef een compliment voor iets wat bijna routine is, eindig de dag met een leuk verhaal of voer een warm en rustig gesprek. Lukt dat laatste moeilijk dan kan je misschien samen eens een cake bakken of gaan wandelen. Door iets te doen wat je kind leuk vindt kan je pendelen tussen het gesprek en de activiteit. Een stilte is dan niet zo erg, en door je af en toe op de taak te concentreren kan je bij momenten ook wat afstand nemen.

Ben je er onvoorwaardelijk voor je kinderen?

Over aanwezig zijn

Je bent aan het werk, je bereidt een speech voor, je checkt even je laatste instagramfeeds of je maakt een boodschappenlijstje. Er zijn talloze momenten waarop je wel thuis bent maar met je hoofd helemaal ergens anders zit. Wat doe je als je kind dan met een vraag komt? Of een mop? Of een verhaal zonder einde? De verleiding is vaak groot om je kind op zo’n moment af te wimpelen of om maar met een half oor te luisteren. Hoe druk je het ook hebt, probeer even stil te staan bij de vraag waarom je kind op dat moment naar jou toekomt. Want achter een ogenschijnlijk banaal verhaal kan wel eens een andere boodschap schuilen die veel essentiëler is. En worden die essentiële vragen te vaak afgewimpeld dan geef je je kind eigenlijk mee dat het niet bij jou terecht kan. En dus zal het het ook moeilijk hebben om vertrouwen te ontwikkelen. Want een kind krijgt pas vertrouwen in zijn omgeving – en later in zichzelf – als het weet dat zijn ouders er zijn als dat nodig is. Aanvankelijk is dat heel letterlijk: pakken mijn ouders me op als ik huil? Krijg ik eten als ik honger heb? Later zijn de noden minder uitgesproken, maar daarom niet minder pertinent. Luisteren mijn ouders naar mij als ik nood heb aan aandacht? Kunnen ze me geruststellen als ik bang ben voor iets nieuws?

Advies van de oudercoach:

Je hoeft als ouder niet elk moment voor je kind klaar te staan. Natuurlijk moet je er zijn als het echt nodig is maar verder is het vooral belangrijk om regelmatig gerichte aandacht te schenken. Een aaneenrijging van bewuste momenten, waarop je voeling leert krijgen met wie je kind is, is meer dan voldoende. Het zal het voor jou gemakkelijker maken om door te hebben wanneer je kind wat nodig heeft.

Zijn er dingen die je kinderen niet mogen?

Over grenzen stellen

Je kind heeft grenzen nodig, stelt de hechtingstheorie. Want grenzen geven je kind houvast. Ze bakenen de ruimte af: hier is het veilig en daar niet meer. Op termijn zal een kind dat geen grenzen kent zich verloren voelen. Het mist een ankerpunt en voelt zich aan zijn lot overgelaten. Een kind dat zonder grenzen is opgevoed zal dat gevoel altijd met zich meenemen. Een kind dat teveel begrensd wordt zal op termijn dan weer niks durven omdat het vastgezet wordt zonder enige ruimte voor exploratie. Een goede grens zit daar ergens tussenin en is voor elk kind verschillend. En wat als je kind de grenzen niet respecteert? Stel jezelf dan in de eerste plaats de vraag waarom dat zo is. Misschien heeft je kind gewoon honger en wordt het daar lastig van, waardoor het niet luistert. Misschien zijn je verwachtingen niet realistisch en/of misschien heeft het op school iets meegemaakt wat het uit evenwicht bracht. Vergeet ook niet dat het gezond is dat kinderen een grens af en toe eens overschrijden. Als het kind ervaart dat het oké is om fouten te maken bij het exploreren zal het falen niet als een mislukking maar als een leermoment beschouwen.

Advies van de oudercoach:

Grenzen aangeven doe je vanuit innerlijke kracht, zodat je ‘nee’ gedragen wordt. Kinderen voelen meteen of het ouders menens is of niet. Een zwakke, weinig overtuigende ‘nee’ werkt zelfs bij jonge kinderen niet. Let erop dat je rechtstreeks contact legt met je kind want vanuit een andere kamer ‘nee’ roepen zal weinig effect hebben. Leg uit waarom een grens een grens is en blijf vooral consequent.

Waar zijn jouw kinderen goed in?

Over een positief zelfbeeld creëren

Je zeker voelen van jezelf maakt je weerbaar. En dat vertrouwen in jezelf ontwikkel je vooral vanuit een positief zelfbeeld. Dat je als ouder een grote impact hebt op de eigenwaarde van je kind klinkt evident. Maar in de praktijk handelen we er niet altijd naar. Uit gewoonte, omdat we met ons hoofd ergens anders zitten of omdat we hen niet teveel willen pamperen. ‘Kan je niet beter dan zeven op tien?’, zeg je misschien. Of ‘Wat nu weer?’ en ‘je broer kan dat veel sneller dan jij.’ Probeer je als ouder bewust te zijn van de mogelijke impact van een boodschap voor je ze geeft en luister goed naar hoe je kind erop reageert. Zeg je iets tegen je kind en begint het zich onmiddellijk te verantwoorden dan mag je er zeker van zijn dat jouw woorden als kritiek zijn binnengekomen. Het zelfbeeld van je kinderen krijgt ook een positieve boost door succeservaringen. Laat je kinderen iets eenvoudigs doen zoals helpen bij het koken of bij het klussen en let erop dat het project of de taak haalbaar is voor je kind en tegelijk een zekere inspanning vraagt.

Advies van de oudercoach:

Formuleer positieve feedback in plaats van kritiek. Positieve feedback is niet hetzelfde als complimenten geven: je kind heeft niet bij alles een groot applaus nodig. Het betekent dat je je bij negatieve ervaringen openstelt om te luisteren naar je kind en dat je op een rustige manier vragen stelt zoals ‘hoe is dat kunnen gebeuren?’, ‘hoe komt dat?’, ‘wat vind je er zelf van?’, ‘welke conclusie trek je daaruit?’ In het gesprek dat daaruit ontstaat kan je je kind begeleiden om zelf tot inzichten te komen eerder dat het iets op te leggen. Wanneer je kind het een volgende keer effectief anders aanpakt kan je samen kijken of die verandering al dan niet een succes is.

Hebben je kinderen dit nodig?

Over voedend opvoeden

Een nest bouwen gaat over het invullen van de noden van je kind. Het is iets om heel bewust bij stil te staan want we veronderstellen dikwijls dat we wel weten wat ons kind nodig heeft. Die veronderstellingen zijn vaak gekleurd door onze eigen achtergrond en onze eigen noden. Hij heeft nood aan rust, zeg je, maar eigenlijk ben jij dat. Of je vindt dat ze een knuffel nodig heeft, maar eigenlijk zoek je zelf troost. Zoiets voelt een kind haarfijn aan en het zou ertoe kunnen leiden dat je kind zich vooral focust op het opvullen van jouw noden in plaats van omgekeerd. En soms merk je wel dat je kind het moeilijk heeft maar blijf je hangen bij het probleem in plaats van verder te kijken naar de achterliggende nood. Hoe beter je je kinderen leert kennen, hoe beter je ook zal leren herkennen wat ze op dat moment écht nodig hebben.

Advies van de oudercoach:

Onderzoek de wereld van je kind met als leidraad ‘is dit voedend voor mijn kind?’ Of het nu gaat om eten (heeft je kind ontbeten ’s ochtends? Staat er iets klaar als ze honger hebben?), beweging (voelt je kind zich goed in een competitief milieu? Gaat het graag naar de jeugdbeweging?), de school (is dit de goede richting voor mijn kind?). Het is een eindeloze vraagstelling en een oefening die je best voor elk van je kinderen apart doet.

Zijn jij en je partner een goed team?

Over liefhebben

Of je nu een ouder bent in een traditioneel of in een nieuw samengesteld gezin, een warm en veilig nest ontstaat altijd vanuit de liefde tussen twee partners. Die relatie vormt de basis van het nest. Zit het tussen jullie niet helemaal goed dan loop je het risico dat jouw nest scheuren en barsten zal vertonen. Daardoor mist je kind de veiligheid en verbondenheid die het nodig heeft. Het is dan ook ontzettend belangrijk om te blijven investeren in de relatie met je partner, wat in de praktijk betekent dat je moeite doet om komaf te maken met demonen uit het verleden en tijd maakt om samen fijne dingen te doen.

Advies van de oudercoach:

De oefening die je je over kinderen kan maken zou je ook kunnen toepassen op jullie relatie. ‘Is dit voedend voor onze liefde?’ Heeft elk van jullie een eigen ruimte in huis? Moet je eigenlijk wel elk weekend langsgaan bij jouw ouders? Hoeveel avonden zitten jullie samen aan tafel? Enzovoort.

(Psychologies Magazine, april 2015)

Het schuldgevoel van de gescheiden ouder

Starten met mooie toekomstplannen

Als je samen aan kinderen begint, dan bouw je een toekomst op. Je gaat ervoor, samen, en jullie liefde voor elkaar vertaalt zich in het stichten van een gezin. Je oogappels. Je houdt van ze, wilt ze het beste geven en bovenal wil je dat ze gelukkig zijn. Maar dan lukt het niet meer met je partner. Er komen spanningen en conflicten. Die neem je er eerst nog graag bij, al is het voor de kinderen, die volgens jou het beste binnen een gezin opgroeien. Tot wanneer het echt niet meer gaat en er een scheiding van komt.

Schuldgevoel

Bij een scheiding zijn er heel wat ouders die zich ten opzichte van hun kinderen schuldig voelen. Want is het niet zo dat kinderen het best opgroeien in een warm en veilig nest? Maar in plaats daarvan valt het gezin uiteen en moeten de kinderen over en weer verhuizen tussen twee huizen. En dat heb jij als ouder hen dan aangedaan. Denk je. Dus probeer je het op één of andere manier weer goed te maken.

Misschien is dat iets wat je bij jezelf herkent? Dat je na de scheiding als ouder extra je best gaat doen om een goede ouder te zijn. Misschien heb je de neiging om je kinderen extra te verwennen door ze vanalles te geven? Of ga je hen meer toegeven dan je vroeger gewend was? Misschien zie je vanalles door de vingers, want ze hebben het toch al zo moeilijk met de scheiding? Of misschien ben je geneigd om je kinderen te overbeschermen, want het doet pijn om te zien dat ze zich wel eens slecht voelen. Of ben je extra behulpzaam en wil je hun problemen direct voor hen oplossen. Sta je altijd klaar voor hen, laat je alles vallen voor hen, wil je er helemaal zijn voor hen, altijd, op ieder moment.

Maar stel je eens in hun plaats. Hoe zou het voelen als jouw ouder zo hard zijn of haar best voor je doet? Zou dat geen druk geven? Of zou dat soms niet verstikkend zijn? Zou het eigenlijk dat zijn wat je wilt en wat je nodig hebt? En hoe voel jij je zelf hierbij? Vraagt dat niet veel inspanning, zo een goede of misschien wel een perfecte ouder te willen zijn? Geeft dat geen stress? Kan je zo nog genieten?

Blijf gewoon jezelf

Waar kinderen in de eerste plaats nood aan hebben is veiligheid en geborgenheid. En die kun je als (gescheiden) ouder hen geven door gepaste grenzen te stellen. Door er te zijn voor hen, als ze het nodig hebben. Maar ook door hen los te laten en hen de ruimte te geven om alles op hun eigen manier een plek te geven. Blijf dus een ouder voor je kind, ook na de scheiding, maar dan geen die heel hard zijn best gaat doen. Doe maar gewoon. Blijf gewoon jezelf, daar hebben zij maar ook jij het meeste aan.

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497/48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

Kinderen willen mama én papa, allebei

“Jouw papa is wéér eens te laat. Typisch! Zie je wel dat hij niet deugt!” Liselot hoort haar mama razen en vlucht naar haar kamer. Ze vindt het vreselijk als mama zo over papa praat. Telkens weer is het een steek door haar hart, want hoeveel papa ook tegen mama heeft geschreeuwd, het is en blijft haar papa. Liselot zit te mokken op haar kamer. Ze heeft het gevoel dat ze moet kiezen tussen haar mama en papa.” (Uit de Gezinsbond van 22 juni 2012).

Loyaliteitsconflicten bij een scheiding

Het gebeurt bij een scheiding vlugger dan je beseft: persoonlijke negatieve gevoelens, die je hebt naar je ex toe en die via de kinderen worden geventileerd. Het is voor jou misschien een ontlading, maar voor jouw kind is het best wel een grote belasting.

In aanwezigheid van je kinderen jouw ex zwart maken of kwaad spreken over hem of haar, jouw ex de schuld geven van al jouw miserie, het leidt er allemaal toe dat jouw kind in een loyaliteitsconflict terecht komt. Een kind voelt zich verbonden met de beide ouders, het is  immers voor de helft zijn papa en voor de helft zijn mama, het is loyaal naar allebei, het houdt van beide ouders. Wanneer de ene ouder de andere afkraakt, dan raakt dat een kind in zijn hart, juist omdat het met de beide ouders verbonden is. Het kind kan ook het gevoel krijgen dat het tussen zijn ouders moet kiezen. Want als het de ene ouder graag ziet, kwetst het daardoor misschien de andere ouder. Het kind krijgt het gevoel dat het zich niet goed mag voelen bij de andere ouder en wanneer hij het dan toch doet, voelt het kind zich hier dan schuldig over. Op den duur krijgt een kind het gevoel dat het nergens helemaal zichzelf kan en mag zijn. Heel lastig is dat. Vaak leidt zo’n situatie dan ook tot gedragsproblemen en het onvermogen om zelf, eens het volwassen is, een harmonieuze relatie uit te bouwen.

Je kind houdt van jullie allebei

Wil je dat je kind zich zo goed mogelijk kan ontplooien tot een gelukkig en zelfverzekerd iemand? Probeer je er dan bewust van te zijn dat het bij een scheiding belangrijk is dat je jouw kind de toestemming geeft om bij de andere ouder te gaan, om de andere ouder graag te zien.

Hoe je dat doet?

  • door geen kwaad te spreken over de andere ouder
  • door te stoppen met ruzie maken
  • door contact van je kind met de andere ouder toe te laten
  • door jouw kind toe te laten een leuke tijd bij de andere ouder te hebben en het zich vrij te laten voelen om over zijn leuke tijd bij mama of papa te vertellen. Probeer echter je kind niet uit te horen of niet onmiddellijk een standpunt in te nemen als jou iets niet aanstaat.
  • door jouw ex in zijn of haar ouderrol te respecteren en te eren

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497/48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

Is scheiden traumatisch voor de kinderen?

Jij en je partner zien een toekomst samen niet meer zitten en willen uiteengaan. Maar wat met de kinderen? Kan je hen dat eigenlijk wel aandoen? Zal hun wereld niet instorten als papa en mama uiteengaan? Zouden jullie in het belang van de kinderen dan toch niet beter samenblijven? Allemaal vragen die spontaan naar boven komen bij de gedachte aan een scheiding en die je hard kunnen doen twijfelen.

 

Impact van een scheiding op kinderen

Dat kinderen het best opgroeien binnen het gezin, bij papa en mama samen, spreekt voor zich. Op voorwaarde dan wel dat ze thuis in een warm en veilig nest terechtkomen en er tussen de ouders een liefdevolle band bestaat. Zijn er daarentegen veel spanningen in huis, met ruzies die blijven aanslepen, dan zal een kind daar onder lijden. Zo’n situatie voelt voor een kind allesbehalve veilig aan. Een scheiding kan dan wel degelijk wat soelaas brengen.

Belangrijk is echter wel dat je weet dat een scheiding altijd een rouwproces met zich meebrengt, ook bij kinderen, doch dat dit gegeven op zich voor een kind niet noodzakelijk traumatisch hoeft te zijn. Veel hangt af van de manier waarop ouders uit elkaar gaan. Gebeurt dit op een constructieve manier, in overleg en zonder gevecht, dan zal een kind er duidelijk minder geschonden uitkomen dan wanneer een scheiding in een vechtscheiding uitmondt.

De boodschap naar ouders toe is dan ook dat jullie de impact van de scheiding op jullie kind(eren) voor het grootste deel zelf in handen hebben. Willen jullie het beste voor jullie kind, probeer dan op een respectvolle manier uit elkaar te gaan en in overleg afspraken te maken. Kiezen voor scheidingsbemiddeling is zeker en vast een stap in de goede richting.

 

Enkele tips voor het begeleiden van jullie kind bij scheiding

  1. Vertel het samen aan jullie kind
  2. Blijf luisteren naar je kind
  3. Je kind heeft nood aan structuur en duidelijheid
  4. Je kind houdt van beide ouders: geef het de toestemming om de andere ouder graag te zien
  5. Praat niet via je kind met de andere ouder
  6. Blijf een ouder voor je kind
  7. Zorg goed voor jezelf, zodat je beschikbaar blijft voor je kind
  8. Werk je frustraties niet uit op je kind
  9. Blijf op een positieve manier met de andere ouder communiceren

 

Heb je vragen of wens je een afspraak, contacteer mij gerust via info@katrienballinckx.be of 0497 48 51 59. Of via het invullen van het contactformulier.

 

Gerelateerde artikelen